เรื่องสั้นขนาดยาวของ ปราบดา หยุ่น ที่เขียนขึ้นระหว่างอยู่ที่เมืองเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น เพื่อศึกษาวิถีชีวิตของผู้คนที่นั่น (ซึ่งว่ากันว่านิยมคุยกับข้าวของราวกับว่ามันมีชีวิตจิตวิญญาณ)
นายอิสรภาพไม่ใช่มนุษย์วัตถุนิยม แต่เมื่อวัตถุที่เขาคลุกคลีมาเกือบทั้งชีวิต กำลังสลาย สภาพดูเหมือนชีวิตของนายอิสรภาพ สลาย ไปด้วย ทั้งทางจิตใจและ ร่างกาย ขณะเดียวกันนั้นชีวิตของหญิงสาวคนหนึ่งก็อาจต้องสลายลงเพราะเขา
เขียนโดย ปราบดา หยุ่น
๔๗ หน้า ขนาด ๑๑x๑๘ ซม.