มนุษย์เราเรียนรู้จากผืนแผ่นดิน มากกว่าที่จะเรียนรู้จากหนังสือใดๆ แผ่นดินสอนให้เรารู้จักตัวเอง โดยเรียนรู้จากอุปสรรคต่างๆ แต่เพื่อที่จะให้บรรลุผล
ท่ามกลางความมืดที่ปกคลุมอยู่ ไฟแต่ละดวงเหมือนกับจะบอกกับเราว่า ที่ตรงนั้นมีสิ่งมหัศจรรย์ที่รู้จักนึกคิด กำลังอ่านหนังสือ ครุ่นคิด เล่าความในใจสู่กันฟัง กำลังแสดงความรักต่อกัน
ท่ามกลางแสงประทีปแห่งชีวิตเหล่านี้ หน้าต่างกี่บานเล่าที่ปิดอยู่ ดาวกี่ดวงที่ไม่ยอมส่องแสง และคนอีกจำนวนเท่าไหร่ที่ยังหลับใหลอยู่
เราน่าจะพยายามเข้าถึงซึ่งกันและกัน น่าจะพยายามติดต่อกับไฟบางดวงเหล่านั้น ที่ยังส่องแสงอยู่ห่างๆกันออกไปในชนบท
แปลจากงานประพันธ์ของ แซงเตก ซูเปรี ผู้ประพันธ์ผลงานอมตะเรื่องเจ้าชายน้อย
แปลโดย โคทมและพรทิพย์